طاهر بن جلون که متولد شهر فاسِ مراکش است، فرانسوی را از همان کودکی در مدرسه آموخت و پس از آن‌که در رشته‌ی فلسفه از دانشگاه محمد الخامس طنجه فارغ‌التحصیل شد، به نگارش مقالات ادبی روی آورد. در سال 1966، به‌مجازاتِ شرکت در تظاهرات دانشجویان علیه خشونت و سرکوب‌گریِ پلیس مراکش به سربازی اجباری فرستاده شد. پنج سال بعد، اولین مجموعه‌شعرش منتشر شد و با فاصله‌ی کمی برای همیشه به فرانسه مهاجرت کرد. آثار داستانی‌اش که به فرانسوی نوشته شده‌اند از همان ابتدا چنان به مذاق خوانندگان و منتقدان خوش آمد که اعضای فرهنگستان گنکور را واداشت تا این جایزه‌ی معتبر را برای اولین بار به نویسنده‌ای اهل آفریقای شمالی بدهند. رمان «مرگ نور» که جایزه‌ی ادبی دوبلین را برای بن جلون به ارمغان آورد، بر مبنای روایت شاهدی عینی از زندان مخوف تازمامارت نوشته شده است. شاه حسن دوم مراکش مخالفان سیاسی‌اش را تا مدت‌ها مخفیانه در سلول‌های زیرزمینیِ تنگ و بی‌نور این زندان اسیر می‌کرد و صرفاً آنقدری آب و خوراک بهشان می‌رساند که در مرز مرگ و زندگی دست‌و‌پا بزنند. بن جلون در این داستانِ آمیخته با واقعیت با قلم گیرای خود همزمان از بی‌کرانیِ دنائت انسان و شکست‌ناپذیریِ اراده‌ی او می‌گوید.